Wij hebben elk schooljaar een getuige die komt vertellen. Een getuigenis heeft veel meer impact op de leefwereld van jongeren dan droge theorie. De leerlingen zijn steeds heel enthousiast en vinden het verhaal van de getuige heel waardevol. Er zijn weinig lessen waarbij de leerlingen zo aan hun stoel gekluisterd zitten.

De getuige vertelde zijn ervaring echt om ons aandachtiger te maken in het verkeer en gaf ons mee niet weg te lopen bij een verkeersongeval, zelfs niet als we het zelf veroorzaakt zouden hebben. Soms zou je de persoon in kwestie nog kunnen helpen of in het ergste geval niet alleen laten sterven.

Dankzij mijn getuigenissen op scholen heb ik het gevoel dat mijn ongeval niet voor niets is geweest. Ik haal ontzettend veel energie uit het feit dat ik jongeren tijdens mijn getuigenissen kan meegeven dat ze, ondanks vele tegenslagen en onze soms zo moeilijke maatschappij, toch moeten proberen het leven door een roze bril te zien. Het leven kan zoveel moois bieden en de uitdaging is dit te willen zien en dag na dag opnieuw te leven! Jongeren moeten hun dromen durven nastreven.

Leerlingen zijn telkens zeer onder de indruk van getuigenissen. Ze zitten werkelijk met open mond te luisteren, het maakt echt iets los.
PIUS X, Zele

Ik vind het heel knap de manier waarop de getuige zijn verhaal gebracht heeft in onze school, dit terwijl het toch iets heel persoonlijk is…Ik denk echt dat dit verhaal ons altijd zal bijblijven en ons twee keer zal doen nadenken als we de volgende keer op onze fiets stappen. Ik heb nog lang nagedacht over de getuigenis.
PIUS X, Zele

Als mama van een verkeersslachtoffer vind ik het belangrijk om ter preventie van verkeersongevallen aan te tonen welke lastige weg een slachtoffer moet afleggen om (hopelijk) de draad terug op te nemen. Ik wil aantonen dat na een ongeval het leven er helemaal anders uitziet.

Ondanks mijn dagelijkse ongemakken heb ik na een lange revalidatie en een lange zoektocht in aanvaarding van mijn beperkingen, mijn leven opnieuw in handen genomen. Uit dit vrijwilligers werk haal ik ondanks alles erg veel voldoening. Ik wil graag mijn persoonlijke ervaring meedelen in de scholen zodat iedereen bewust wordt van de gevaren op de weg. Mijn streefdoel is om zoveel mogelijk leerlingen wakker te schudden dat in een fractie van een seconde het leven van een slachtoffer en zijn naaste familie voor het leven een ommekeer kent.

Ik vond het een leuke en interessante voorstelling. Het was verbazingwekkend hoe hard zijn leven op het mijne leek dat ik er zelfs bang van werd. Het heeft me zeker doen nadenken over hoe ik naar mijn volgende fuif zal gaan. Ik ben blij dat ik ook nu wat meer weet over NAH , want dat kende ik nog niet.

Ik heb hier nog lang aan gedacht, en gepraat met mijn mama. Ik vond het echt chapeau dat hij het zo interessant kon vertellen! En alles kon vertellen wat hij wou.

Dat hij ondanks dat zijn zoon is overleden toch nog zo positief in het leven staat en dat hij zo graag en met passie zijn verhaal aan andere meedeelt om ervoor te zorgen dat het niet nog meer voorkomt.

Onze opdracht is geslaagd als wij ten minste één verkeersslachtoffer of veroorzaker per getuigenis zouden kunnen vermijden. De evaluatieformulieren na een getuigenis tonen dat de leerlingen diep getroffen zijn en in de toekomst hun verkeersgedrag willen aanpassen.

Ik ga graag getuigen omdat ik niet wil dat er nog jonge gasten ‘zo stom’ doen. Ik hoop dat er door mijn getuigenis minder ongevallen gaan gebeuren. Het geeft zin aan mijn leven en zo is mijn ongeval niet voor niets gebeurd.

Twee jaar na het dodelijk ongeval van onze zoon Nathan in 2014 voelde ik een enorme drang om jongeren bewust te maken voor de gevaren in het verkeer. Bewust maken hoe snel het kan fout lopen en dat iedereen in het verkeer verantwoordelijk is voor zijn eigen gedrag. Hun bewust maken van de gevolgen om je kind, broer, vriend,…. te verliezen en dat dit levenslang is voor de nabestaande, dat verdriet en gemis niet overgaat maar dat je er wel mee leert leven. Maar ook dat het leven zo waardevol is en dat je bewust moet genieten van de mooie dingen in het leven.

Een verkeersongeval verandert een leven, niet enkel van het slachtoffer maar ook van de omgeving. Bij een getuigenis krijgen krantenkoppen een gezicht en een stem. Hierdoor worden leerlingen aangezet om na te denken over hun gedrag in het verkeer. Dit is zeker een meerwaarde voor het verkeer van morgen.

Achter elke statistiek zit een persoonlijk verhaal.

Een getuigenis is de beste manier om te laten zien hoe een verkeersongeval iemand zijn leven kan over hoop gooien. Zo kunnen leerlingen zich beter in leven in de leefwereld van een verkeersslachtoffer en zo makkelijker de gevolgen kunnen inschatten van gevaarlijk gedrag in het verkeer.

Ongevallen en stomme ongelukjes gebeuren dagelijks in het verkeer. Gelukkig komen de meeste mensen er vaak met de schrik of lichte verwondingen vanaf. Jammer genoeg kan het op één fractie van een seconde ook helemaal misgaan. Eén seconde van onoplettendheid, overmoed of gewoon pech die een impact kan hebben op de rest van je leven en dat van de mensen rondom jouw. De verhalen van de getuigen doen je echt beseffen welke invloed zo'n verkeersongeval kan hebben.

Een krantenkop (of verkeersinformatie op de radio) doet me schrikken, het verhaal van een verkeersslachtoffer doet me nadenken.